Author Archives: Neeta Kharade

देव बाजारचा भाजीपाला नाय रे !देव अशान पावायचा नाय रे! कायम ऐकण्यात येणाऱ्या ओळी , पण बघाना मनुष्य आपल्या स्वार्थासाठी , आपल्या सुखासाठी कितीतरी ठिकाणी त्याला पैशाच्या रूपान तोलतो , त्याचे मोल लावतो !यासाठी दाखला म्हणजे नातवाच्या प्रतिक्षेने एखादी आजी तिला आवडणाऱ्या देवाला नवस बोलते ” देवा मुलाला मुलगा होऊदे तुला चांदीचा पाळणा वाहीन “. सहज उच्चारलेले हे वाक्य कायम आजीच्या मनात घोळत राहते. काही काळाने नातूही होतो परंतु काही कारणास्तव आजीला बोललेला नवस फेडता येत नाही मग चालू होतो भावनांचा खेळ, अकारण भीतीचे सावट ! बाळ जरा आजारी झाल की देवाचा धावा सुरू होतो नवसाची आठवण स्वतःच करून दिली जाते.
” मुलाला नोकरी लागली ना अकरा नारळाच तोरण बांधीन ” व्यवसायात वाढ झाली ना दोन किलो पेढे वाटीनं , मुलीला चांगल स्थळ मिळाल ना तीर्थयात्रा करीनं , मुलाला ९५ % पडलेना अनवाणी देवाला फेऱ्या मारीन ! अशा एक ना अनेक गोष्टीत देवाला निष्कारण गोवून अंधश्रद्धा वाढवली जाते. बोललेल्या गोष्टी करता आल्या नाही की मगं स्वतःबरोबर कुटुंबाचही मनस्वास्थ्य धोक्यात येतं.
ज्या देवान समस्त सृष्टीची उत्पत्ती केली , मनुष्य, चार खाणी चार वाणी चौऱ्यांशी लक्ष योनिंची निर्मिती केली तो अशा नाशिवंत वस्तूंसाठी भक्तांना त्रास देईल का? निर्गुण निराकार जो सृष्टीचा कर्ता करविता आहे अधिकारी आहे तो कधीही कशावर हक्क दाखवत नाही ! परंतु एवढ मात्र नक्की आहे देव हा भावाचा भुकेला आहे. भक्तांच्या सोने, चांदी , पैशावर देवाचे काही अडलेले नाही परंतु देवाविषयीचा भाव मानुसकीचा भाव यावर मात्र देवाचे सतत लक्ष असते. म्हणून तर संतांनी देव हा फक्त मंदिरात मूर्तीत न दाखवता चराचर सृष्टीत आत्मा रूपाने दाखवला. देवाला फक्त दान जेवणावळी याने प्रसन्न करून घेता येत नाही तर यासाठी भूतदया, मानवता धर्म यावर प्रेम करावे लागते. लाखो रूपये खर्च करून देव भेटत नाही तर त्यासाठी अंतरीचा भाव निष्कामतेचा, निर्मळतेचा ठेवायला हवा म्हणून तर सुदाम्याचा भाव श्रीकृष्णाला आवडला त्याने काय आणलयं यावरून देव प्रसन्न झाला नाही तर गरीबीत हालाखीत असतानाही सुदामा श्रीकृष्णाचा अखंड धावा करत राहिला. म्हणूनच मानव देह पुण्यकर्माने सार्थकी लावून आपल्यालाही या देहाची सोन्याची नगरी करून घेता आली पाहिजे !


सौ निता मोहन खराडे (उगले)

गरूड भरारी घ्यायला हवी कितीदा म्हणतो
गरुडाचा कष्टदायी स्वभाव कुठे हो जाणतो !
गरूड भरारी घेण्यासाठी जाणूया गरूडाचा प्रवास
प्रवासातून त्याच्या पेटावा अंतरी आपल्याही ध्यास !
गरुडास लाभे एकूण सत्तर वर्षाचे आयुर्मान
४० व्या वर्षी संपू लागतात गरूडाच्या शरीराचे त्रान !
पंजे होतात लांब अन लवचिक, शिकारीची होते अडचण
चोच पुढे वळते, अन्नाची सुरू वणवण !
पंख होतात जड ,बसतात छातीला चिकटून
जगण्याचे ध्येय संपून, जणू जाते आकाश फाटून !
प्राण त्याग करणे, गिधाडा प्रमाणे जगण , पुनः प्रस्थापित करण जीवनाच्या याच तीन वाटा
पहिल्या दोन वाटा सोडून गरुड भरारीसाठी एकांतात करी आटापिटा !
चोच अन पंजे आपटून तोडी ,स्वतःचेच पंख उपसून स्वतः काढी
नवीन चोच, नवे पंजे, नवे पंख, घेऊन गरूड मारे गरूड भरारीची उडी !
१५० दिवसाच्या अथ्थक परिश्रमातूनच हे शक्य होतं
पशु पक्ष्यां कडून शिकाव मनुष्यान जीवनाविषयीच नातं !
संपलय सार हारून म्हणण्यापेक्षा कराव आत्मपरीक्षण
मूर्ती घडण्यासाठी दगडालाही सोसावे लागतात घन !

अशा हया गरूड पक्ष्याकडून खूप काही शिकाव
आयुष्यात येणाऱ्या संकटापुढ कधी ना झुकाव !
मनुष्याच्याही तीन अवस्थात अशी स्थिती येते
बघता बघता डोळयापुढ नियती खूप काही घेऊन जाते !
हीच ती वेळ असते योग्य रस्ता निवडण्याची
का झाल ? कस झाल ? यापेक्षा ज्ञानदृष्टीन स्वतःला घडण्याची !
गरुडाच्या चोचीसारख जीभेची अमंगळ वाणी सोडून रामनाम जपण्याची
आपल्या इंद्रियांना वळण लावून योग्य दिशेने रस्ता कापण्याची !
गरूड स्वतः जुने पंख उपसतो तसे स्वतःतील अवगुण काढून गुणांना अंतरी भरण्याची
आणि मग वेळ येते नवे पंख नवे चैतन्य घेऊन नवे जग अनुभवण्यासाठी गरूड भरारी मारण्याची !

सौ निता मोहन खराडे (उगले )

सुंदर विचार कधी हवेत संचारत नसतात तर ते काळ्या भोर जमिनीत नव रूप घेतात.

त्यांची बिया प्रमाणे देहाच्या मातीत अंतःकरणात रुजवण करावी लागते.

नुसत रूजवण करून सोडून देता येत नाही.

सतत त्यांची दखल घेऊन रोपट्यासम त्यांची देखभाल करावी लागते.

ठराविक वेळाने त्यांना खत ( उजळणी ) व पाणी ( निजध्यास) देण आवश्यक असत.

मग त्या सुंदर विचारांच सुंदर झाडात परिवर्तन होत.

अर्थात यासाठी कालावधी हा लागतोच.

ज्या देहात (जमिनीत ) ते वाढतात ते झाड खूपच मनमोहक दिसते त्या झाडावर प्रत्येकाची नजर असते काही झाडाच्या सावलीचा फळाचा उपयोग करून घेतात तर काही देहाला दगडी मारत बसतात .


रोपट्याला जसा उन वारा पावसाचा धोका असतो तसाच सुंदर विचारांना नकारत्मकतेचा धोका असतो.

या सुंदर विचारांनी खरतर आपला मार्ग सुनिश्चित केला जातो पण त्यांच संरक्षण वाईट संगत व वाईट विचारा पांसून लक्षपूर्वक कराव लागत.

अशाप्रकारे काही काळानंतर त्या झाडाला फुले येऊन जसे भरघोस फळे प्राप्त होतात तसेच सुंदर विचारही देहाला समाधान रूपी फळे दयायला चालू करतात.

जसा इवल्याशा बी पासून झाडाचा प्रवास ठरतो तसच सुंदर विचार आपल्या जीवनाचा मार्ग ठरवतात वाईट विचारांच मात्र अस काही होत नाही.

वाईट विचार हे सहज जसे शेतात हरळी लव्हाळा यांच्या बिया न लावताही शेतात उगवतात व मूख्य झाडाच अन्न पाणी खाऊन शेताच नुकसान करतात तसच वाईट विचारांच होत.

वाईट विचार चांगल्या विचारांना मागे पाडतात व स्वतः बरोबर देहाची अधोगतीची दिशा ठरवतात त्यामुळे वेळेत खुरपणी ( उच्चाटन) होणे खूप आवश्यक आहे.

अशाप्रकारे आपण ठरवायच आहे आपल्याला कुठल पीक आणायच आहे त्यावरून आपल्या आयुष्याची दिशा ठरली जाईल व फळेही आपल्या बरोबर इतरांनाही मिळतील..

सौ निता मोहन खराडे (उगले)